Aan mijn X volgers, Ik werk al bijna 25 jaar samen met de media. Gedurende het grootste deel van die tijd was de relatie professioneel en evenwichtig. Maar in de afgelopen jaren is er iets veranderd. Ik maak me steeds meer zorgen over de staat van onze democratie — vooral over hoe de media, in het algemeen, de Canadezen informeren over voedselbeleid, voedselinflatie en economisch beleid. Ik ontdek nu dat ik meer leer over de Canadese economie en beleidsveranderingen van Amerikaanse media dan van Canadese. Veel van onze nationale berichtgeving voelt reactief, oppervlakkig of te gefocust op partijdige verhalen in plaats van op inhoudelijke beleidsanalyse. Wat me het meest verontrust, is het gebrek aan controle dat gelijkmatig wordt toegepast op overheden en instellingen. Bijvoorbeeld, toen de Bank of Canada suggereerde dat de tegen-tarieven van Ottawa bijdroegen aan voedselinflatie, gaf slechts één grote outlet — Bloomberg — het betekenisvolle berichtgeving. Het boodschappenvoordeelprogramma kreeg zeer weinig onderzoek naar hoe het gefinancierd zou worden. Het duurde dagen voordat iemand om duidelijkheid vroeg. Tijdens de laatste stijging van de voedselinflatie wendden verschillende media zich tot dezelfde kleine kring van commentatoren die elke mogelijke rol van het federale beleid — koolstofprijs, GST-vakanties, tegen-tarieven — afwezen, ondanks toenemend bewijs dat beleidsbeslissingen invloed kunnen hebben op voedselprijzen. In plaats van de structurele oorzaken van inflatie te onderzoeken, richt veel van de berichtgeving zich op het fact-checken van de retoriek van de oppositie, hoewel de oppositie sinds 2015 niet heeft geregeerd. Controle zou gelijkmatig moeten worden toegepast — niet selectief. De Quebecse media, hoewel niet perfect, lijken een breder scala aan debatten te hebben behouden. In veel van de rest van Canada zie ik een toenemende concentratie van stemmen — vaak uit dezelfde regio, Ontario, vaak met vergelijkbare beleidspercepties — en minder diversiteit van gedachten die is gebaseerd op empirisch onderzoek. Dit gaat niet over partijdige politiek. Het gaat over verantwoordelijkheid, transparantie en een gezonde democratische discussie. De media staan onder financiële druk — dat is echt. Maar het publieke vertrouwen hangt af van onafhankelijkheid en diepgang. Subsidiestructuren, prikkels en de economie van redacties zijn allemaal belangrijk. Canada verdient sterkere beleidsjournalistiek — vooral over voedselbetaalbaarheid, toeleveringsketens en economische veerkracht. We hebben meer data-gedreven analyses, meer intellectuele diversiteit en meer moed nodig om ongemakkelijke vragen te stellen — ongeacht welke partij aan de macht is. Tot dat gebeurt, zouden Canadezen verstandig zijn om hun nieuwsbronnen te diversifiëren en kritisch na te denken over wat hen wordt verteld — en wat niet.