Voor de jaren 1990 was er in het land een centraal geplande economie met een systeem van gedistribueerde bonnen, waarbij voor de aankoop van goederen aparte bonnen nodig waren, waaronder: voedselbonnen, vleesbonnen, oliebonnen, eierbonnen, suikerbonnen, stofbonnen, kolenbonnen, zeepbonnen, fietsbonnen, enzovoort. Bij het kopen van voedsel of goederen in winkels of restaurants moest men zowel bonnen als Renminbi betalen. In november 1992 werden de nationale voedselbonnen afgeschaft en begon het systeem van bonnen langzaam te verdwijnen.