Het leven van een mens is als het lopen op een uitgestrekt en stil continent. Sommigen gaan op weg naar de kastelen van macht en glorie, gehuld in harnassen, terwijl ze door het stof lopen; anderen willen alleen maar in een afgelegen hoek een vuurtje maken, thee zetten en de zon zien opkomen en ondergaan. Iedereen kiest zijn eigen pad, elke stap lijkt een litteken op de kaart van het lot achter te laten. Het lijkt alsof de wereld vol mensen is, met felle lichten, alsof niemand echt alleen is. Maar wanneer de nacht valt en de wind van de verre bergen waait, zal de mens uiteindelijk begrijpen — veel wegen moeten alleen bewandeld worden. Iedereen heeft een vlam in zijn hart, maar ook een ijzige vlakte. Het vuur laat mensen achtervolgen, verlangen en naar verre oorden rennen; de ijzige vlakte laat mensen zwijgen, nadenken en in de stilte zichzelf zien. Mensen zullen elkaar ontmoeten, samen een stuk van de weg lopen, maar in de lange nacht van het lot zijn de meeste mensen uiteindelijk reizigers die alleen verder gaan. Dus kiest de een ervoor om te branden, terwijl de ander ervoor kiest om te waken; de een houdt in de sneeuwstorm een fakkel omhoog, terwijl de ander stil naar de sterren kijkt. En dit alles is slechts een antwoord op dezelfde vraag — wanneer de lange nacht voorbij is, wanneer de tijd terugkeert naar het stof, hoe kies jij om door dit leven te gaan.