Najważniejszym osiągnięciem Messiriego było jego ośmiotomowe dzieło encyklopedyczne, Żydzi, judaizm i syjonizm, systematyczna krytyczna dekonstrukcja wszystkiego, co żydowskie, które miało ujawnić jego prawdziwą i istotną naturę: instrumentalny rozum Adorna — wola dominacji — przeniesiona z jej pierwotnego miejsca w Atenach do Jerozolimy. Tam, gdzie Teoria Krytyczna zlokalizowała źródła patologii cywilizacyjnej Zachodu w starożytnej greckiej mitologii i racjonalności, Messiri zlokalizował je w jej drugiej połowie, w judaizmie. Używając metod krytyki literackiej, argumentował, że wszystko w judaizmie i syjonizmie było fikcyjne, kolonialne, imperialistyczne, immanentystyczne i dehumanizujące. Po dekonstrukcji i zdemaskowaniu tego nieludzkiego judaizmu, skontrastował go z abstrakcyjnym, romantycznym, autentycznym islamem — prawdziwym rozwinięciem ludzkiej esencji wolności, oporu i duchowości, islamem identycznym z abstrakcyjnym i płynnym humanizmem. Link do pełnego eseju poniżej: