Po rozegraniu kilkunastu meczów singlowych w Południowej Kalifornii w końcu zrozumiałem, dlaczego chiński tenis praktycznie nigdy nie dogoni amerykańskiego tenisa. W rzeczywistości, aby dobrze grać w tenisa, są dwa kluczowe aspekty. Pierwszy to kondycja fizyczna. W Stanach Zjednoczonych średnia kondycja to 3.5, 4.0. Jest znacznie lepsza niż w kraju. Przejawia się to w zdolności do biegania, silnej mobilności w przód, tył i na boki oraz dobrym serwisie. Kiedy pytam, okazuje się, że prawie każdy z nich od małego po szkole, od 14:00 do 15:00, gra w więcej niż trzy dyscypliny sportowe, co rozwija ich kondycję fizyczną. Jak można to porównać z naszymi dziećmi, które kończą szkołę o 17:00 i odrabiają lekcje? Drugim aspektem są trenerzy. W Stanach Zjednoczonych jest mnóstwo wysokiej klasy trenerów. Wczoraj grałem z kolegą, który ma 1.94 m wzrostu, długie nogi, jest energiczny, był koszykarzem, a po 7 miesiącach nauki osiągnął już poziom 3.5. Wygrałem trzy sety 6:4, 3:6, 6:3, ledwo dzięki wyczuciu. Kiedy pytam, jak tak szybko się poprawił, mówi mi: wynająłem dwóch byłych graczy NCAA D1, którzy mnie uczą i grają ze mną. Zawodnicy NCAA D1 mają UTR zazwyczaj między 12.5 a 13. Tacy ludzie w Stanach Zjednoczonych są w liczbie ponad 3000, rozproszeni po różnych stanach. W tańszych stanach trenerzy UTR 13 kosztują około 60 dolarów za godzinę, w droższych stanach 120 dolarów za godzinę. A w kraju? UTR 13 to w całym kraju mniej niż dziesięć osób. W drużynach wojewódzkich jest mnóstwo nieudolnych graczy, którzy przez wiele lat ciężko trenowali, a ich UTR to tylko 11-12. Osiągnięcie 13 lat to już poziom elitarny, można się liczyć na igrzyskach. I powiem wam, że w Stanach Zjednoczonych w tenisa grają wcale nie ci, którzy mają najlepszą kondycję. Najlepsza kondycja jest w futbolu amerykańskim i koszykówce. Ta różnica jest naprawdę ogromna. Amerykański tenis jest przerażająco dobry.