Dikey entegrasyon ikili değildir. Bu, ölçeklendikçe gelişen sürekli bir yap-satın alma kararları dizisi. Karar mantığı her zaman bir takastır. Bir yanda: Bu süreci sahiplenmek öğrenme döngümüzü hızlandırıyor mu? Başka türlü elde edemeyeceğimiz bilgileri mi üretiyor? Büyük bir ön maliyet olmadan şirket içi getirmek mümkün mü? Öte yandan: Mühendislik odağı dikkatini dağıtıyor mu? Mevcut hacimimizde sermaye yoğunluğu buna değer mi? Üçüncü bir taraf da aynı şekilde yapabilir mi? Tamiri erken dönemde şirket içinde başlattık. Capex'i sevdiğimiz için değil, ilk günden itibaren toplu üretim için inşa ettiğimiz ve sahip olmanın nispeten erişilebilir bir süreci olduğu için. Mühendislerimiz, tasarladıkları şeyi üretmenin acısını hissediyor. Gerçekten üretilebilir şeyler inşa ediyorlar. Bu durum daha da artıyor. Şimdi ürünümüz olgunlaştıkça ve daha fazla kaynağa sahip oldukça, başka bir dikey entegrasyon zorluğunu aşacağız. Ama her zaman ulaşılabilir ve şirketin evriminde bulunduğumuz noktaya göre mantıklı olanları seçiyoruz. Bunlar ilk günden itibaren gerçek maliyetler. Ama çoğu iyi yatırımda olduğu gibi, kazanç ölçeklendikçe gelir. Sonunda rakiplerinizde olmayan üretim bilgisini artırdınız, tedarikçi marjlarınızı kaldırdınız ve kendi üretim zaman çizelgenizi kontrol ediyorsunuz. İnsanların gözden kaçırdığı diğer bir şey ise bunun derin bir bağlam bağımlılığıdır. Eğer donanımı seri üretimde yapıyorsanız, kasa daha güçlüdür. Tedarik zinciriniz bozulmuşsa (örneğin denizcilik, uzay, savunma) daha da güçlü. ITAR gibi düzenlemeler ise yerli üretimi zorunlu kılıyorsa, daha da fazla. Her şeyi ilk günden dikey olarak entegre etme. Ama etkin mfg meydan okumalarından da çekinmeyin.