Een grote zaak voor mij in de volwassenheid is het besef dat ik gewoon "normaal" kan handelen naar beste vermogen en me daar verder geen zorgen over hoef te maken. Zoals: probeer vriendelijk, beleefd en attent te zijn, niemand te kwetsen als het mogelijk is, bereid en in staat te zijn om in conflict te gaan met mensen van wie ik hou. En toch zal niet iedereen me leuk vinden en soms zal ik de gevoelens van mensen kwetsen en dat is eigenlijk gewoon een deel van het leven. Je weet niet en kunt niet voorspellen waar andere mensen vandaan komen en het is over het algemeen niet jouw probleem wat zij op jou projecteren; empathie is noodzakelijkerwijs imperfect. Ik leefde vroeger in constante angst dat ik per ongeluk iemand zou kwetsen, omdat voor mij het ergste ter wereld het idee was om iemand te beledigen of niet leuk gevonden te worden (gewoon klassiek pleaser-gedrag). Maar dat is eigenlijk een uitputtende manier van leven en resulteert in constante milde oneerlijkheid. De manier waarop ik nu streef te leven is om gewoon een fatsoenlijk persoon te zijn naar beste vermogen en de gevolgen van mijn daden te accepteren en me te verontschuldigen wanneer ik fout ben.