Je hebt gewonnen, broeder, deze keer heb je volledig gewonnen, je hebt mijn psychologische verdediging verpletterd, ik ben volledig gebroken. Voor jou ben ik als een doorweekt straathond, die een bruine hoop langs de weg ziet en denkt dat het poep is, vol vreugde het op eet, om erachter te komen dat het chocolade is, en alleen maar met een zoete mond kan sterven. Dit gevoel is als in de koude winter te rillen van de kou, eindelijk een oud rieten hutje gevonden om in te schuilen, terwijl ik mijn knieën vasthoud en die zwakke warmte voel, maar plotseling ontdek ik dat de balken van het hutje al door de wormen zijn aangetast en het in de volgende seconde instort en me onder de koude grassprieten bedelft. Ik dacht dat ik een reddingslijn had vastgegrepen, maar uiteindelijk ontdekte ik dat die lijn zichzelf niet eens kon ondersteunen, en me alleen maar dieper in de modder zou trekken. Voorheen dacht ik dat ik het nog wel even vol kon houden, zelfs als de realiteit me een blauw oog en een geslagen gezicht gaf, kon ik mijn gezicht afvegen, opstaan en zeggen: "Het is niets." Maar deze keer is het anders, jouw luchtige woorden zijn als een botte mes, niet zo scherp, maar snijden keer op keer op de zachtste plekken, zonder bloed, maar zo pijnlijk dat ik zelfs niet krachtig kan ademhalen.