"Mag ik mijn baby meenemen naar het sollicitatiegesprek?" Het bericht kwam binnen om 23.00 uur: "Hallo, ik heb morgen om 14.00 uur een sollicitatiegesprek met u. Mijn kinderopvang viel door. Mag ik mijn 8 maanden oude baby meenemen? Ik begrijp het als u het gesprek moet verzetten." De oude ik zou het gesprek hebben verzet. Onprofessioneel. Afleiding. Rode vlag. De nieuwe ik antwoordde: "Absoluut. Tot morgen." Ze kwam binnen met haar baby op haar heup. Ze verontschuldigde zich drie keer voordat ze zelfs maar ging zitten. Tien minuten later begon de baby te huilen. Ze probeerde hem te kalmeren terwijl ze vragen beantwoordde. Ze verontschuldigde zich opnieuw. Ik stopte het gesprek en zei: "Hé. Je beheert een humeurig baby, beantwoordt complexe vragen en blijft kalm onder druk. Dat is letterlijk de baan. Chaos beheersen terwijl je professioneel blijft. Je bewijst al dat je het kunt." Haar ogen vulden zich met tranen. We hebben haar aangenomen. Ze is nu al een jaar bij ons. De meest betrouwbare teamlid die we hebben. Waarom? Omdat als je gewend bent om om 3 uur 's nachts een schreeuwende baby te verzorgen en de volgende dag nog steeds op je werk verschijnt, voelt werkstress als niets. Werkende ouders, vooral moeders, zijn enkele van de meest georganiseerde, efficiënte en veerkrachtige mensen die je ooit zult aannemen. Toch verliezen we ze omdat onze wervingsprocessen zijn gebouwd voor mensen zonder zorgverantwoordelijkheden. Als je sollicitatieproces geen rekening kan houden met een ouder die met een kinderopvangprobleem te maken heeft, filter je niet op professionaliteit. Je filtert op privilege.

Vanaf 2026, accepteer nooit een tegenaanbod - zelfs niet als het een verhoging van 100% is. Als HR-professional heb ik dit vaker gezien dan je denkt. Een kandidaat die ik aan het werven was, verdiende 100.000. Hij kreeg een nieuw aanbod van 170.000, een stevige sprong. Maar binnen 15 minuten nadat de aanbieding in zijn inbox was beland, trok hij zich terug. Zijn huidige bedrijf bood een tegenaanbod van 190.000 en hij accepteerde het onmiddellijk. Versnel 4 maanden… Dezelfde kandidaat stuurde me weer een bericht. Zijn bedrijf had hem ontslagen en vervangen door een goedkopere kracht. Zijn bericht begon met: Hallo meneer, het spijt me echt… heb je nog openstaande vacatures? Dit is precies waarom ik blijf zeggen: 👉 Een tegenaanbod is geen beloning. Het is een strategie om tijd te kopen totdat ze iemand goedkopers vinden. 👉 Loyaliteit neemt niet magisch toe met geld. 👉 Als ze je waardeerden, zouden ze niet wachten tot je ontslag om je eerlijk te betalen. Val alsjeblieft niet voor tegenaanbiedingen. Het lijkt een overwinning… totdat het dat niet is.

2022: Geen salarisverhoging 2023: Geen salarisverhoging 2024: Geen salarisverhoging 2025: Geen salarisverhoging 2026 : Werknemer: Accepteer alsjeblieft mijn ontslag. Baas: Je doet het geweldig. Waarom resign je? Werknemer: Ik heb een aanbod geaccepteerd met een salarisverhoging van 95% en gegarandeerde jaarlijkse salariscycli zolang ik aan mijn prestatie-doelen voldoe die door mijn manager zijn vastgesteld. 48 uur later... Baas: We zullen de 95% evenaren, blijf alsjeblieft, we hebben je werk nodig! Werknemer: Helaas, het is te laat. Vrijdag is mijn laatste dag. Leiders van organisaties moeten elke maand de motivatie van hun teams begrijpen. Elke werknemer wordt in verschillende periodes door andere dingen gemotiveerd. Zorg voor je goede werknemers voordat het te laat is.